NIESAMOWITE! Historia chirurgii plastycznej na przestrzeni wieków

Historia chirurgii plastycznej sięga roku 2000 p.n.e. W Indiach i Egipcie starożytni lekarze praktykowali niektóre z najbardziej podstawowych form naprawiania defektów ludzkiego ciała. Według artykułu z 1994 roku w Washington Post, autorstwa Thomasa V. DiBacco, w rekonstrukcji nosa w starożytnym Egipcie stosowano trzciny, aby otwory nosowe były drożne w chwili jego zagojenia się.

 

W 600 r. p.n.e. hinduski lekarz Acharya Sushrut opublikował Sushruta Samhita , zbiór tekstów medycznych o chirurgii plastycznej, pierwszy tego rodzaju w historii starożytnej.

Wojowniczy Rzymianie fanami operacji plastycznych

W innej części świata chirurgia plastyczna doświadczyła również najwcześniejszych zmian. Około I wieku p.n.e. rzymscy lekarze praktykowali wczesne początki chirurgicznych metod zmiany ciała. Dzięki kulturze, która wysoko ceniła ciało i jego naturalną harmonię, starożytni rzymscy lekarze „operowali” na byłych gladiatorach, których ciała i twarze zostały poważnie uszkodzone. W tym czasie rzymski pisarz medyczny Aulus Cornelius Celsus napisał ” De Medicina „, która nakreśliła niektóre z metod stosowanych w praktyce redukcji piersi i rekonstrukcji uszu, warg i nosa – kolejny ważny wczesny przyczynek do chirurgii plastycznej.

Rzymscy lekarze eksperymentowali na "uszkodzonych" gladiatorach (Wikipedia)

Po upadku Rzymu pod koniec III wieku n.e., postęp w chirurgii plastycznej „utknął” na kilkaset lat. W okresie średniowiecza i renesansu rozprzestrzenianie się chrześcijaństwa zabraniało wszelkiego rodzaju chirurgicznych zmian ciała, zgodnie z dyktatem papieża Innocentego III.

Włoch bierze się za nosy średniowiecznych pacjentów

Nos zyskał najwięcej uwagi u wczesnych chirurgów plastycznych tego okresu.Jedną z pierwszych procedur rekonstrukcji nosa, przypisuje się chirurgowi Antonio Branca i jest opisana przez niejakiego Heinricha von Pfolspeundta w jego pracach z 1460 r. „Buch der Bündth-Ertznei” „.Von Pfolspeundt opisał technikę w następujących etapach:

  1. Model nosa zbudowany jest z pergaminu lub skóry.
    2. Model ten układa się następnie na przedramieniu i wokół niego rysuje się linię.
    3. Zaznaczony obszar jest następnie cięty i oddzielany od leżących poniżej warstw w taki sposób, że dno klapy nosa pozostaje przymocowane do ramienia.
    4. Ramię podnosi się następnie do głowy z klapą nosa umieszczoną na twarzy i przyszytą do ubytku.
    5. Ramię jest następnie przywiązane do głowy, aby utrzymać ją w miejscu.
    6. Po 8-10 (niewygodnych) dniach, gdy skóra zagoi się do tkanki ubytku, dolna część płata skóry zostanie odcięta, uwalniając ramię i umożliwiając odbudowę nozdrzy.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here